شمايل و احسان 

به او بگوئيد...

به او بگوئيد تقويم خودش را ورق بزند تا به ياد ظلمي كه كرده است بيافتد، شايد قطره اشك ندامتي بريزد روي قبر بي نام و نشان كه همه عاشقان، بي نام و نشانند.

شبنم چشمان تو مي بارد روي ژاله قلب من، كاش مي دانستم پشت شيشه باران چه ترانه گم شده اي مدفون است كه مهري خاموش تن خاك را نوازش مي كند. با تو هستم، با تو اي كه فرسنگ ها از من فاصله داري، پنجره بسته شده نگاهت را باز كن، باز كن آن پنجره اي كه رو به بيكران است تا من با نگاه تو تقدس يابم، من كه در سراب زندگي هميشه هاي نگاهم سمت توست. با تو هستم اي مسافر جاده هاي مه گرفته اندوه، درنگ كن و به كوچه هاي خاطرات سري بزن و ياد كن آن هنگام را كه به حريم عاشقانه پابرهنه پا نهادي و آهوي دشتم در دام دل تو اسير گشت و تو كوزه بلورين محبت را تقديم من كردي اما يادت نبود كه نور با سايه عاشق، بازي مي كرد و تو بايد صبورانه مهره هاي شطرنج زندگي را جابجا مي كردي تا به بازي تقدير نبازي و اينك چه بي رحمانه حرمت عشق و اشك هاي مرا شكستي و از من و دنياي من جدا شدي...شمایلاحسان

مرا بر پيكره كدامين شعر مي نشاني؟

گه اينگونه نفسهايم

با قافيه حضورت هماهنگ مي شود؟

اي نازنين:

باورگونه احساسم كن،

كه پر شورتر از اشتياق

سرود عشق را فرياد مي زنم،
آنگاه كه صدايم مي كني...

شمایلاحسان

انتهاي همه جاده ها

به چشمان من مي رسند

كه مسافت انتظار را بي پروا پيموده ام...

«زمين»چقدر مهربان است

وقتي كه بر آن قدم مي گذاري

و «آسمان» آبي ترين نقطه دنياست

وقتي كه به آن نگاه مي كني

اي مسافر شب هاي تنهائي

اگر دلت هواي خانه ابري ام كرد

نشاني آن را از ستاره ها بپرس...

كه همه شب را تا سحر بيدارم...

شمایلاحسان

چقدر سخته تو چشماي كسي كه تمام عشقت رو ازت دزديد و به جاش يه زخم هميشگي‌‍ رو قلبت هديه داد ، زل بزني و به جاي اينكه لبريز از كينه و نفرت شي حس كني كه هنوزم دوسش داري...

چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواري تكيه بدي كه يه بار زير آوار غرورش همه وجودت له شده...

چقدر سخته تو خيالت ساعت ها باهاش حرف بزني اما وقتي ديديش هيچ چيزي جز سلام نتوني بگي...

چقدر سخته وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشك گونه هات رو خيس كنه اما مجبور باشي بخندي تا نفهمه كه هنوزم دوسش داري...

چقدر سخته گل آرزوهات رو تو باغ ديگري ببيني و هزار بار تو خودت بشكني و اون وقت آروم زير لب بگي:«گل من باغچه نو مبارك...»

شمایل و احسان